ประกาศ

เพื่อเป็นกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับเรา ขอความร่วมมือจากผู้ที่นำเรื่องราวจากมิติที่ 6 ไปใช้ในที่ของท่าน กรุณาลงเครดิตกลับมาที่เราจะเป็นพระคุณอย่างสูงครับ

30 มีนาคม 2561

มิติที่ 6 | NoEnd House เกมหลอนซ่อนตายในบ้านที่ไร้จุดจบ !!!




ผมอยากจะเริ่มเรื่องด้วยการบอกว่า ปีเตอร์ เทอรี่ เขาติดยาอย่างหนัก... เราทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ช่วงเรียนวิทยาลัย ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นมาจนผมเรียนจบ และที่ผมใช้คำว่าผมเรียนจบคนเดียว โดยไม่ได้ใช้คำว่าเราทั้งคู่เรียนจบนั้น ก็เพราะปีเตอร์ต้องหยุดเรียนไปก่อนเพื่อเลิกยา ผมเองก็เลยต้องย้ายออกจากหอเพื่อมาเช่าอพาร์ทเมนท์เล็ก ๆ อยู่แทน

ผมไม่ค่อยได้พบกับปีเตอร์เหมือนเมื่อก่อน แต่เราก็มักได้พูดคุยผ่านทางออนไลน์มาจนถึงทุกวันนี้ แต่มันก็จะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ปีเตอร์ไม่ได้ออนไลน์ยาวนานเกือบห้าสัปดาห์ ซึ่งผมก็ไม่ได้เป็นกังวลอะไรนัก สาเหตุมันก็คงเพราะเขาติดยากระมัง นั่นก็เลยทำให้ผมคิดว่าเขาหายไปเพราะอาจจะกำลังน็อกอยู่ก็ได้ แล้วคืนหนึ่งเขาก็กลับมาออนไลน์ ผมก็เลยคิดอยากจะส่งข้อความไปทักทายสักหน่อย แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไร เขาก็ส่งข้อความมาหาผมว่า...
“เดวิด... เราอยากคุยด้วย !!!”
กดเพื่อชมบนยูทูป

มิติที่ 6 ศุกร์สยองขวัญ กับเรื่องราวเบา ๆ ในวันศุกร์สะดวกสัปดาห์นี้ เราจะเล่าเรื่องราวต้นฉบับของมัน บ้านปริศนาที่ไม่เคยมีใครรู้ว่าจุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ตรงไหน ว่าเรื่องราวนี้... มันคืออะไรกันแน่ !?

และตอนนั้นเองที่เขาได้เล่าเรื่องราวของมัน NoEnd House (บ้านที่ไร้จุดจบ) ชื่อที่มันได้มาแบบนั้นก็เพราะไม่เคยมีใครสามารถรู้ได้ว่าจุดสิ้นสุดของบ้านมันอยู่ตรงไหน มันมีกฎง่าย ๆ ที่ได้ยินกันบ่อย ๆ ก็คือ หาห้องสุดท้ายให้เจอ แล้วก็เอาไปเลย 500 เหรียญ มันมีห้องทั้งหมด 9 ห้อง ตัวบ้านตั้งอยู่ที่บริเวณนอกตัวเมือง อยู่ห่างจากบ้านของผมไปประมาณ 4 ไมล์

ภาพประกอบเท่านั้น

ซึ่งจากข้อมูลเหล่านี้มันก็ทำให้ผมรู้เลยว่า ปีเตอร์น่าจะเคยไปลองมาก่อน แล้วก็ล้มเหลวไปเรียบร้อยแล้วแน่ ๆ เพราะผมรู้สาเหตุดีกว่าใคร ก็เขาติดยาหนักขนาดนั้น นั่นก็เลยทำให้ผมรู้ว่ายาเสพติดนั่นแหละ ที่มันทำให้เขามองเห็นผีหรืออะไรแปลก ๆ แต่เขาก็ย้ำกับผมแหละว่า เรื่องนั้นมันไม่ใช่สักหน่อย ซึ่งก็แน่นอนว่าผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักหรอก

ผมจึงบอกเขาว่าเดี๋ยวผมจะลองไปที่นั่นในคืนวันพรุ่งนี้ เพราะเรื่อง 500 เหรียญนั่นมันก็ถือเป็นอะไรที่น่าลองอยู่แล้ว ซึ่งคืนต่อมาผมก็เดินทางไปตามที่พูด

พอมาถึงผมก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวบ้านแห่งนี้มันมีอะไรแปลก ๆ เอาเป็นว่าคุณเคยเห็นหรืออ่านอะไรที่แบบ จริง ๆ เรื่องมันไม่มีอะไรน่ากลัว แต่มันกลับมีอะไรทำให้ตัวเองขนลุกกันบ้างไหม ? พอผมเดินตรงไปที่ตัวบ้าน มันก็ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นทันที นี่ขนาดแค่ได้เปิดประตูหน้าเท่านั้นเองนะ !

หัวใจของผมแทบจะหยุดเต้นจนต้องหายใจเข้าลึก ๆ ในขณะที่เริ่มเดินเข้าไป ตรงนี้มันดูเหมือนกับล็อบบี้ของโรงแรม ที่ตกแต่งบรรยากาศเอาไว้สำหรับวันฮาโลวีน มีป้ายแปะไว้ตรงจุดต้อนรับเขียนว่า...
ห้องที่หนึ่ง... อยู่ทางนี้ ! ยังมีอีก 8 ห้องรออยู่ ! ไปให้ถึงห้องสุดท้ายแล้วคุณจะชนะ !”
เห็นแบบนั้นผมก็หลุดขำออกมานิดหน่อย ก่อนที่จะเดินต่อเพื่อเข้าไปดูห้องแรกทันที

ห้องแรกนี่มันทำผมขำหนักมาก ของประดับในนี้มันมีแต่ชุดตกแต่งวันฮาโลวีนที่มันหาซื้อได้แถว ๆ โลตัสไม่ก็บิ๊กซี ทั้งผีีผ้าห่ม ทั้งหุ่นซอมบี้ ที่มันจะส่งเสียงคำรามยามเมื่อคุณเดินผ่าน แล้วที่ทางออกไกล ๆ นั่น มันก็คือประตูเพียงบ้านเดียวที่ผมเห็น นั่นจึงทำให้ผมเดินฝ่าใยแมงมุมปลอม เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องที่สองในทันที พอเปิดประตูเข้าไปผมก็ถูกทักทายด้วยไอหมอก

"ห้องที่สองนี้ดูเหมือนจะใช้เทคโนโลยีที่ดีกว่าห้องแรก เพราะไม่เพียงแต่จะมีเครื่องพ่นควัน ผมก็ยังเห็นค้างคาวตัวหนึ่งกำลังห้อยหัวลงมาจากเพดาน แถมยังสามารถบินไปมาเป็นวงกลมได้ซะด้วย

ชักจะเริ่มน่ากลัวแล้วสิ แถมยังได้ยินเสียงเพลงบรรยากาศแบบบ้านผีสิงที่สามารถหาซื้อได้จากร้านทุกอย่าง 20 บาท เปิดให้ได้ยินจากตรงไหนในห้องสักแห่ง คือผมหาเครื่องเสียงไม่เจอ แต่มันน่าจะดังมาจากลำโพงเครื่องเล่นนี่แหละ ผมเดินข้ามพวกหนูของเล่น ที่วิ่งวนไปมาในห้องอย่างลำพอง เพื่อก้าวเข้าสู่อาณาเขตของห้องต่อไปทันที

พอผมเดินมาจนถึงหน้าลูกบิดประตูห้องนี้ หัวใจของผมก็แทบจะร่วงหล่นไปที่ตาตุ่ม คือผมไม่อยากจะเปิดประตูห้องนี้เลย ความรู้สึกหวาดกลัวมันทำให้ผมคิดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง แล้วสักพักสติของผมก็กลับมา นั่นจึงทำให้ผมตัดสินใจเดินฝ่าด่านเข้าห้องต่อไปทันที

ซึ่ง "ห้องที่สาม" นี้มันดูเหมือนกับมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ! ดูเผิน ๆ มันก็เหมือนกับห้องทั่วไป มีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่กลางห้องพื้นไม้ มีตะเกียงดวงหนึ่งแขวนอยู่ที่มุมห้อง ทำให้แสงสลัว ๆ ของมันพาดผ่านวัตถุในห้องจนเกิดเป็นเงาไปทั่วพื้นและกำแพง

นอกจากเก้าอี้แล้วมันก็ยังมีของอีกหลายอย่าง มันทำให้ผมต้องค่อย ๆ เดินไปที่ประตูพร้อมกับความหวาดกลัวจนแทบจะทะลัก ตอนนั้นผมรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง นั่นจึงทำให้สัญชาตญาณของผม สั่งให้มือตัวเองเปิดประตูที่เพิ่งผ่านเข้ามาแบบไม่ตั้งใจ และมันก็ทำให้ผมได้พบว่าเจ้าประตูบานเมื่อกี้ ตอนนี้มันถูกล็อกจากอีกด้านไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ผมถึงกับสติหลุดวูบ มีใครบางคนไปล็อกประตูไม่ให้ผมหันหลังกลับ ๆ ใช่ไหม ? มันเป็นไปไม่ได้ ! ก็ผมไม่ได้ยินเสียงของใครเลยนี่นา หรือมันจะเป็นระบบล็อกแบบอัตโนมัติ ? ตอนนี้ผมกลัวมากจนทำอะไรไม่ถูก พอหันกลับไปมองทางข้างหน้า ผมก็พบว่าเงาในห้องมันหายไปหมด จะเหลือก็แต่เงาของเก้าอี้กลางห้องอย่างเดียว ผมค่อย ๆ เดินไปอย่างช้า ๆ

ขอบอกตรง ๆ ว่า ตอนเด็ก ๆ ผมเคยเห็นเงาอะไรแบบนี้อยู่บ้าง แต่ผมก็สามารถใช้จินตนาการลบเงามืดให้หายไปได้ พอคิดแบบนี้ผมจึงรู้สึกดีขึ้นมาทีละนิด จนกระทั่งสามารถพาตัวเองเดินผ่านมาได้ถึงกลางห้อง และตรงนี้ผมจึงลองก้มหน้ามองดูที่ปลายเท้า โดยคิดอยู่ว่าผมจะสามารถมองเห็นอะไรที่บนพื้นได้บ้าง

มันเป็นไปไม่ได้ ผมมองไม่เห็นเงาของตัวเอง และมันก็ไม่ใช่เวลาจะมาสำออยเสียด้วย นั่นจึงทำให้ผมรีบออกตัววิ่งไปข้างหน้า ทำยังไงก็ได้เพื่อพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด แล้วผมก็มาถึงห้องที่สี่

"ห้องที่สี่" นี้มันน่ากลัวมาก ๆ พอผมปิดประตู ไฟทุกตวงมันก็ดับลงจนดูไม่เหมือนกับห้องที่แล้ว ตอนนี้ผมยืนอยู่ท่ามกลางความมืด ขยับตัวไปไหนก็ไม่ได้ ผมไม่ได้กลัวความมืดและไม่เคยกลัว แต่ตอนนี้มันกำลังทำให้ผมหลอนจนขนหัวลุก ผมมองอะไรไม่เห็นอะไรเลย มันมืดขนาดเอามือตัวเองมาอยู่ตรงหน้า ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ตรงไหน นี่มันมืดจนผมไม่รู้จะบรรยายให้เข้าใจได้ยังไง แถมผมยังไม่ได้ยินเสียงใด ๆ นี่มันทั้งมืดทั้งเงียบแบบสุด ๆ ซึ่งคุณคงพอจะทราบใช่ไหม เวลาที่เราอยู่ในห้องเก็บเสียง สิ่งเดียวที่คุณจะได้ยินก็คือเสียงหายใจของตัวเอง ซึ่งนั่นก็ถือเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คุณรู้ว่า คุณยังคงมีชีวิตอยู่ในห้องเงียบ ๆ แบบนั้น แต่กับผมตอนนี้ ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย !

สักพักผมก็เสียหลักสะดุดล้มไปข้างหน้า ตอนนั้นเสียงหัวใจเต้นแรงก็คือสิ่งเดียว ที่ผมสามารถรู้สึกได้ว่าตัวเองยังมีชีวิต ผมมองไม่เห็นประตู ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในห้องนี้มันจะมีประตูอยู่ตรงไหน แล้วอยู่ดี ๆ ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงโทนต่ำบางอย่าง

ผมรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหลังของผม ผมรีบหันหน้าไปมอง ทั้ง ๆ ที่มันมืดขนาดมองจมูกตัวเองไม่เห็น ผมรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้นเพราะถึงมันจะมืดขนาดไหน ผมก็รู้ว่ามันมีอะไรอยู่ตรงนั้นแน่ ๆ เสียงนั่นมันค่อย ๆ ดังขึ้น มันใกล้เข้ามาทีละนิด มันกำลังเคลื่อนที่ไปรอบตัวผม ผมรู้สึกได้เพราะตอนนี้เสียงของมันมาอยู่ข้างหน้าแล้ว มันเข้ามาใกล้จนผมต้องก้าวเท้าถอยกลับ นี่มันเกินกว่าจะบรรยายได้ว่าผมกลัวขนาดไหน ตอนนี้ผมกลัวว่าตัวเองต้องตายแน่ ๆ เจ้าสิ่งนั้นมันกำลังจะเข้ามาฆ่าผม แต่แล้วมันก็มีแสงไฟกระพริบขึ้นมาชั่ววินาที และสิ่งที่ผมเห็นนั้นก็คือ !

มันไม่มีอะไรเลย ผมไม่เห็นว่ามันมีอะไรอย่างที่ตัวเองกลัว แล้วห้องมันก็มืดลงไปอีกครั้ง เจ้าเสียงนั่นมันก็เริ่มดังขึ้นอีก ผมจึงต้องตะโกนขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ขอให้เสียงบ้านั่นมันหายไปสักครู่ก็ยังดี และตอนนี้ผมก็เริ่มวิ่งถอยหลังออกจากเสียงนั่น  พยายามคลำหาประตูบานต่อไปจนเจอ และนั่นจึงทำให้ผมได้เข้าไปสู่ห้องที่ห้าต่อไป

ก่อนที่จะบอกว่าห้องนี้มันเป็นยังไง ผมอยากให้คุณเข้าใจไว้ก่อนว่า ผมไม่ได้ใช่พวกติดยา ผมไม่เคยมีประวัติยาเสพติด หรือเคยเป็นโรคจิตประสาทหลอนในตอนเด็ก ๆ มาก่อน และสิ่งที่ผมเพิ่งจะรู้สึกนั่น มันอาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าไม่ก็แค่อาการตกใจ เพราะตอนที่ผมเข้ามาในบ้านหลังนี้ ผมไม่ได้คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้เลย หลังจากหลุดมาจากห้องที่สี่ ตอนนี้ร่างของผมก็ล้มลงพังพาบไปกองอยู่บนพื้นห้องที่ห้า

"ห้องที่ห้า" ตอนนี้มันไม่มีอะไรน่ากลัวเหมือนห้องที่แล้ว พอผมไล่มองขึ้นไปที่เพดาน มันก็มีอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจมากกว่าความน่ากลัว ห้องนี้มันมีต้นไม้ปกคลุมไปทั่วอยู่ภายในห้อง เพดานห้องนี้มันดูสูงกว่าห้องอื่น ๆ จนผมเองก็คิดว่าตอนนี้ตัวเองน่าจะกำลังอยู่ใจกลางของตัวบ้านแล้ว  ผมลุกขึ้นมาจากพื้น ปัดฝุ่นที่เลอะทั่วตัวออกไป จากนั้นก็ค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ ห้องนี้มันดูใหญ่ที่สุด ผมมองไม่เห็นบานประตูของห้องก่อนหน้า แถมที่ข้างหน้ามันก็มีต้นไม้จำนวนมากงอกออกมาปิดบังวิสัยทัศน์ จนมองไม่เห็นว่าทางออกตรงหน้าของผมนั้นอยู่ที่ไหนเช่นกัน

และที่จุดนี้ผมก็เริ่มรู้สึกได้ว่า ห้องนี้มันเริ่มน่ากลัวขึ้นมาอีกนิด แต่ถึงมันจะน่ากลัวมันก็ยังดีกว่าห้องก่อนหน้าเป็นกอง ซึ่งผมก็หวังเหมือนกันนะว่า เจ้าอะไรสักอย่างในห้องที่สี่นั่น มันคงจะยังอยู่ห้องนั้นต่อไป ไม่แวะมาที่ห้องนี้อย่างแน่นอนล่ะมั้ง ?

ผมคลำทางเดินต่อไปแล้วก็เริ่มได้ยินเสียงแบบที่เราควรได้ยินเวลาอยู่ในป่า ไม่ว่าจะเสียงแมลง เสียงนกกระพรือปีก แต่ถึงจะได้ยินเสียงผมกลับหาที่มาของพวกมันไม่เจอแม้แต่ตัวเดียว ผมเริ่มสงสัยว่าบ้านหลังนี้มันใหญ่ขนาดไหนกันแน่ ? เพราะถ้ามองจากภายนอก ขนาดของมันก็ไม่ได้ต่างจากบ้านทั่วไป แต่พอเข้ามาข้างใน ทำไมขนาดมันถึงใหญ่โตจนสามารถมีป่ารกขนาดนี้อยู่กลางบ้านได้ ขนาดเพดานที่ผมควรจะมองเห็นมัน ตอนนี้มันก็ดูสูงจนไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้มันสูงขนาดไหน ? กำแพงโดยรอบก็มองไม่เห็น สิ่งเดียวที่ยังทำให้ผมรูว่าตอนนี้ตัวเองยังอยู่ในห้องก็คือที่พื้น มันยังคงมีลักษณะเหมือนกับห้องที่ผมเพิ่งผ่านมา นั่นก็คือพื้นไม้สีดำนั่นเอง


ผมเดินหน้าต่อไปโดยหวังว่าถ้าผ่านต้นไม้พวกนี้ไปได้ ผมน่าจะได้เจอกับประตูของอีกห้องแน่ ๆ แต่พอเดินไปได้สักพัก ผมก็รู้สึกได้ว่ามียุงกำลังบินมาเกาะอยู่ที่บริเวณแขน ซึ่งผมก็สะบัดให้มันหลุดออกแล้วมุ่งหน้าต่อไป แล้ววินาทีต่อมาผมก็รู้สึกว่ามันกลับมาบินวนรอบตัวผมอีกเป็นสิบ ผมรู้สึกได้ว่ามันไต่ไปมาที่แขนและขา มีบางตัวไต่ผ่านบนใบหน้าของผมด้วย ซึ่งผมก็พยายามปัดมันออกไปแต่มันก็ไร้ผล

แล้วทีนี้พอลองมองลงไปดูผมก็ถึงกับร้องเสียงหลง ! สาบานเลยว่าเมื่อกี้มันต้องมีแมลงเยอะแยะมาเกาะตามตัว แต่นี่ทำไมผมถึงไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีแม้แต่แมลงสักตัว แล้วที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้มันคืออะไร ? ผมได้ยินเสียงมันบินไปมาขนาดนี้ ทำไมผมถึงไม่เห็นอะไรเลย นั่นจึงทำให้ผมรีบหมอบตัวลงกลิ้งไปตามพื้น คือบอกตรง ๆ ว่าผมเกลียดแมลงมาก โดยเฉพาะแมลงที่ผมมองไม่เห็น แต่รู้สึกได้ว่ามันกำลังเกาะตัวผมอยู่แบบนี้

ผมพยายามคลานไปตามพื้น ตอนนี้ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องคลานไปทางไหน ทางออกมันอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ คลานไปก็ยังรู้สึกได้ว่าพวกแมลงผีนั่นมันยังคงเกาะตามตัวผมอยู่ จนผ่านไปเกือบชั่วโมงผมจึงพบกับประตู นั่นจึงทำให้ผมรีบลุกขึ้นมา รีบเอามือตบไปที่แขนขาแบบไม่มีเหตุผล จากนั้นก็รีบออกตัววิ่ง แต่กลายเป็นว่าร่างกายของผมมันอ่อนล้าจากการคลานเมื่อสักครู่ นั่นจึงทำให้ผมค่อย ๆ พยายามเดินไปที่ประตูทีละนิดแทน โดยอาศัยการเกาะตามต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ตามทางเป็นตัวช่วยพยุง

แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวผมก็เริ่มได้ยินเสียงนั้นอีก เจ้าเสียงโทนต่ำจากห้องก่อนหน้า นี่มันคงออกมาจากห้องเมื่อกี้แล้วแน่ ๆ ผมรู้สึกได้ว่าเป็นมัน เพราะคลื่นเสียงโทนต่ำของมันมากระทบตามตัว ผมรู้สึกได้ว่า ตอนนี้พวกแมลงมันหายไปแทบจะเกือบหมด ตอนนี้เสียงของเจ้านั่นมันค่อย ๆ ดังขึ้น พอมือของผมจับที่ลูกบิดประตูได้ เจ้าพวกแมลงที่รู้สึกมาตลอดก็หายไป แต่ตอนนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะบิดลูกบิดด้วยซ้ำ

จริง ๆ คือผมกลัวจนไม่กล้าจะบิดเปิดเข้าไปต่างหาก และผมก็รู้ดีว่าตอนนี้ถ้าปล่อยมือจากสิ่งนี้ไป เจ้าพวกแมลงนั่นมันจะต้องกลับมาแน่ ๆ ตอนนี้ผมทำได้แค่ยืนนิ่ง ๆ ที่หัวก็พิงอยู่ที่บานประตูหมายเลขหก ผมพยายามบิดลูกบิดจนมือสั่น แล้วเจ้าเสียงลึกลับนั่นมันก็ดังขึ้นมาอีกจนผมต้องเลิกลังเล ผมต้องไปข้างหน้าลูกเดียว

"ห้องที่หกมันก็อยู่ตรงนี้แล้ว ผมหลับตาปี๋แล้วรีบเปิดประตูเข้ามา เสียงโทนต่ำของเจ้านั่นที่ได้ยินมาตลอด ตอนนี้มันก็หายไปหลังจากที่ผมปิดประตูเรียบร้อย พอผมลืมตาขึ้นมันก็ทำให้ผมแปลกใจขึ้นมาอีก ประตูห้องเมื่อกี้มันหายไปแล้ว มันเหลือแต่กำแพงเพียงอย่างเดียวได้ยังไง พอมองไปรอบ ๆ ห้อง ผมก็ต้องถึงกับช็อคขึ้นมาอีก ห้องนี้มันเป็นห้องที่สามไม่ใช่เหรอ เก้าอี้ตัวเดิม ตะเกียงก็แขวนอยู่ที่เดิม สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนเดิมนั้นก็คือห้องนี้ไม่มีประตู มันไม่มีทั้งประตูทางเข้าและทางออก และก็อย่างที่บอกผมไม่เคยป่วยเป็นโรคทางจิต แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองน่าจะกำลังเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แม้แต่คิดจะตะโกนร้องออกมาก็ยังทำไม่ได้

ผมค่อย ๆ กวาดมือไปที่กำแพงเบา ๆ กำแพงมันแข็งแรงก็จริง แต่ผมก็รู้ว่าประตูมันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง ผมค่อย ๆ กวาดมือหาลูกบิดประตูไปเรื่อย ๆ จนเวลาผ่านไปสักพักผมก็สัมผัสได้ว่ามันต้องมีประตูอยู่จริง ๆ มันมีประตูอยู่ตรงไหนสักแห่งแน่ ๆ แล้วผมก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงพูดถามขึ้นว่า
“เป็นยังไงบ้าง ?”
ผมถึงกับกระโดดตัวลอยถอยหลัง ตอนนี้ผมมองเห็นเจ้าของเสียงนั้น เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สวมชุดกระโปรงสีขาวยาวถึงข้อเท้า เธอมีผมสีบลอนด์ยาวถึงกลางหลัง ผีวสีขาว ดวงตาสีฟ้า ผมรู้สึกได้ว่า เด็กคนนี้ต้องน่ากลัวมากที่สุดแน่ ๆ พอผมมองไปให้ดี ๆ ก็พบว่า ตรงจุดที่เธอยืนอยู่นั้น ผมเห็นผู้ชายอีกคนยืนซ้อนอยู่ด้วย เขาตัวใหญ่กว่าคนทั่วไป มีเส้นขนปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง มันไม่สวมเสื้อผ้า ที่ศีรษะก็ไม่ใช่ของมนุษย์ ที่เท้าก็มีลักษณะเป็นกีบ ที่ศีรษะของมันเป็นหัวของแพะ แต่ที่ปากของมันคือปากของหมาป่า ผมไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็นอะไรไปได้ ถ้าไม่ใช่ปีศาจ

แล้วความน่ากลัวมันก็เข้ามาครอบงำทั้งตัวของผม ตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นได้เปลี่ยนร่างไปเป็นเหมือนผู้ชายคนนั้น คือผมอาจจะอธิบายไม่ถูกก็ได้ ผมเห็นทั้งคู่ในเวลาเดียวกันกำลังยืนอยู่ในจุดเดียวกัน มันเหมือนกับทั้งคู่อยู่กันคนละมิติ ยามที่ผมมองไปที่เด็กหญิง ผมก็จะต้องมองเห็นร่างของมันพร้อม ๆ กันไปด้วย ก่อนหน้านี้ผมเคยรู้สึกหวาดกลัวมากที่สุดตอนอยู่ในห้องที่สี่ แต่นั่นมันก็เทียบไม่ได้กับห้องที่หกตอนนี้ผมทำได้แค่ยืนมองสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า คอยตั้งใจฟังต่อไปว่ามันจะพูดอะไรอีก
“เดวิด นายต้องฟังฉัน !”
เสียงที่ผมได้ยินมันเป็นเสียงของเด็กผู้หญิงก็จริง แต่มันเป็นเสียงที่ดังเข้ามาในสมองของผมตรง ๆ มันไม่ได้ดังออกมาจากปากของใคร แม้แต่จะออกมาจากปากของผม เสียงนั้นมันดังซ้ำไปมาอยู่ในหัว ซึ่งผมก็ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย ทำไม่ได้แม้แต่จะหลบสายตาไปจากสิ่งที่เห็นตรงหน้าด้วยซ้ำ

ผมล้มตัวลงไปบนพื้น ตอนนี้ผมคิดว่าตัวเองคงสลบไปแล้วแน่ ๆ แต่เจ้าห้องนี้มันก็ไม่ยอมให้ผมสลบ ผมแค่อยากจะหนีไปให้พ้น แต่สติของผมกลับไม่ยอมวูบไปสักที ดวงตาของผมยังคงมองเห็น ร่างของเจ้าปีศาจนั่นมองจ้องมาต่อไป และบนพื้นตอนนี้ผมก็มองเห็นหนูปลอมจากห้องที่สอง กำลังวิ่งไปมาอย่างร่าเริงตัวหนึ่ง

บ้านหลังนี้มันกำลังเล่นสนุกกับผม ผมเห็นเจ้าหนูปลอมนั่นค่อย ๆ คลานไปมารอบ ๆ ตัว ตอนนี้สติของผมกลับมาแล้ว ผมค่อย ๆ หันไปมองรอบ ๆ ห้อง ผมต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ ผมพยายามมองไปตามกำแพงห้อง มันจะต้องมีตรงไหนสักแห่งที่เป็นประตู เจ้าปีศาจนั่นก็ยังคงคุกคามผมอยู่ เสียงคำรามของมันทำให้ผมรู้ว่ามันยังไม่ไปไหน ตอนนี้ผมพยายามใช้มือดันตัวเองให้ลุกขึ้นไป จากนั้นก็รีบเดินไปที่กำแพง เพื่อหาทางให้เจอก่อนที่จะมีอะไรมาทำร้ายผมจริง ๆ

แล้วผมก็ได้เห็นบางอย่างที่ไม่น่าเชื่ออีก ตอนนี้เจ้าปีศาจนั่นมาอยู่ที่ข้างหลังของผมแล้ว ผมรู้สึกได้ว่าลมหายใจของมันกำลังรดต้นคอผมอยู่ แต่ผมก็พยายามไม่หันกลับไปมอง แล้วผมก็เห็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าปรากฏขึ้นที่บนกำแพง มีรอยแหว่งเล็ก ๆ อยู่ตรงกลางสี่เหลี่ยมนั้น พอผมมองไปดี ๆ ก็พบว่า นั่นมันเป็นเลขเจ็ดตัวใหญ่แน่ ๆ มันต้องใช่แน่ ๆ นี่แหละคือประตูสู่ห้องที่ 7 มันอยู่ตำแหน่งเดียวกันกับห้องที่ห้าเลย !

ผมไม่รู้ว่าผมทำได้ยังไง บางทีมันอาจเป็นแค่สัญชาติญาณที่สั่งให้ผมทำก็ได้ ผมรู้ว่าประตูนี้มันคือสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมา และด้วยความขาดสติผมจึงใช้มือกวาดไปที่กำแพงตรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง มันคือประตูที่ผมกำลังตามหา


"ห้องที่เจ็ดอยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้น ผมรู้ว่าเจ้าปีศาจมันยังอยู่ที่ข้างหลังของผม แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มันถึงแตะต้องตัวผมไม่ได้ ผมหลับตา และใช้มือทั้งสองวางไว้บนตัวเลขเจ็ดตรงหน้า จากนั้นก็ออกแรงผลักอย่างสุดกำลัง เจ้าปีศาจก็กรีดร้องลั่นจนดังสนั่น มันบอกผมว่าผมไม่มีทางจะออกไปไหนได้ทั้งนั้น มันบอกผมว่าที่นี่คือจุดจบ และผมจะต้องอยู่ต่อไปในห้องที่หกแห่งนี้ ซึ่งผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ ๆ นั่นจึงทำให้ผมออกแรงอย่างสุดชีวิต จนรู้สึกได้ว่าตอนนี้ผมกำลังดันตัวเองจนทะลุเข้าไปในกำแพงแล้ว

ผมหลับตาปี๋แล้วร้องเสียงหลง เจ้าปีศาจมันไปแล้ว ตอนนี้ผมถูกทิ้งให้อยู่ในความเงียบ พอลืมตาขึ้นก็มองไปรอบ ๆ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องที่เหมือนกับตอนที่เดินเข้ามา ห้องที่มีแต่เก้าอี้กับตะเกียง ผมไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ไม่มีเวลาจะคิดมากอะไรอีก ผมรีบหันกลับไปยังเลขเจ็ด แล้วก็ต้องผงะถอยหลังกลับ ตอนนี้ตรงหน้ามันไม่ใช่รอยสี่เหลี่ยมเหมือนเมื่อสักครู่แล้ว สิ่งที่ผมเห็นคือประตูธรรมดา ประตูที่มีเลขเจ็ดตัวใหญ่ประทับอยู่ ตอนนี้ผมสั่นไปทั้งตัว ผมกลัวที่จะต้องบิดลูกบิดประตู ผมยืนค้างอยู่แบบนั้นพักใหญ่ ผมมั่นใจว่าตอนนี้ ตัวผมเองไม่อยากอยู่ในห้องที่หกต่อไปแน่ ๆ แต่ถ้านี่เป็นแค่ห้องที่หก ผมก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าห้องที่เจ็ดตรงหน้า มันจะมีอะไรอยู่ในห้องนั้นบ้าง จนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงผมก็หายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็บิดลูกบิด เปิดประตูเข้าไปในห้องที่เจ็ดทันที

พอผมลากร่างที่เหนื่อยล้าผ่านเข้าไปทางประตูเสร็จ ผมก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ข้างนอก ผมไม่ได้หมายถึงออกมาจากห้องเมื่อกี้ แต่นี่มันคือข้างนอกจริง ๆ ผมแทบอยากจะร้องไห้ ตอนนี้ผมออกมาจากนรกได้แล้ว ผมไม่สนรางวัลอะไรนั่นแล้วให้ตายสิ ผมรีบเดินกลับไปที่รถแล้วขับมันกลับบ้าน ในหัวก็คิดไปว่าเดียวจะอาบน้ำให้ฉ่ำใจไปเลย

ในช่วงที่ผมจะเดินเข้าบ้าน ผมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาเพราะอะไรบางอย่าง ความสุขในการได้ออกจากบ้านที่ไม่มีจุดสิ้นสุดมันค่อย ๆ หายไป ซึ่งผมก็พยายามสะบัดความรู้สึกนั้นทิ้ง จากนั้นก็เดินไปที่ประตูบ้าน ผมรีบเปิดประตูขึ้นไปที่ห้องทันที บนที่นอนก็มีเจ้าแมวของผมนอนอยู่ มันเป็นสิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่ผมเพิ่งพบมาตลอดคืนนี้ พอผมจะลูบตัวมัน มันก็ข่วนที่มือผมจนผมตกใจ มันไม่เคยทำกับผมแบบนี้ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ว่าแล้วก็กระโดดเข้าไปอาบน้ำ เพื่อจะได้เตรียมตัวเข้านอนให้สบายใจต่อไป

พออาบน้ำเสร็จผมก็ลงไปในครัวหาอะไรกิน พอไปถึงห้องครัวผมก็ต้องเห็นภาพที่ทำให้หัวผมแทบจะลุกเป็นไฟ พ่อกับแม่ของผมกำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น พวกเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า แขนขาก็ถูกหั่นแยกออกจากกัน เครื่องในถูกควักออกมาวางอยู่ข้างร่างของพวกเขา ศีรษะถูกวางไว้บนหน้าอก และในขณะที่ผมกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ใบหน้าของพวกเขาก็ยิ้มและจ้องมองมาที่ผม ผมถึงกับอาเจียรออกมา นี่มันเกิดอะไรขึ้น !? แล้วผมก็มองเห็นประตูบานหนึ่ง ประตูที่ผมไม่เคยเห็นในบ้านนี้มาก่อน มันคือประตูที่มีเลขแปดตัวใหญ่ ที่ตั้งอยู่บนกองซากศพอันโชกเลือดของพ่อแม่

นี่ผมยังอยู่ในบ้านหลังนั้น และตอนนี้ผมยังอยู่ในห้องหมายเลขเจ็ด พอมองไปที่ศีรษะของพ่อแม่ ตอนนี้พวกเขาก็ยิ้มกว้างขึ้นราวกับว่าดีใจที่ผมรู้ตัวเสียที พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ของผมแน่ ๆ เจ้าประตูหมายเลขแปดนั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนี้ ผมจะต้องเดินผ่านกองศพพวกนี้จริง ๆ ใช่ไหม ? พอผมคิดแบบนี้ใบหน้าที่กำลังฉีกยิ้มก็ทำให้ผมอาเจียรไปอีกรอบ จากนั้นเสียงทุ้มโทนต่ำก็ดังขึ้นมาอีก มันดังมากกว่าที่เคยได้ยินจนกำแพงบ้านสั้่น และเสียงนั้นมันก็เหมือนกับเป็นแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ ที่จะทำให้ผมก้าวเดินต่อไปถึงจุดหมายให้ได้

ผมก้าวเดินไปช้า ๆ อย่างยากลำบาก พยายามทำยังไงก็ได้ให้เข้าไปใกล้ประตูมากที่สุด แต่ยิ่งเดินเข้าไป มันก็ทำให้ผมเข้าใกล้ร่างของพ่อและแม่ขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน ที่กำแพงบ้านก็เริ่มสั่นหนักขึ้น ในขณะเดียวกันร่างของพวกเขาก็ค่อย ๆ แตกสลาย แต่ที่มันยังไม่หายไปก็คือรอยยิ้มของพวกเขานี่แหละ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ สายตาของพวกเขาก็ยิ่งมองมาที่ผม ความหวาดกลัวรอบนี้มันยิ่งทำให้ผมพยายามเดินให้เร็วขึ้น

จนตอนนี้ผมมาอยู่ตรงกลางระหว่างร่างของพวกเขาทั้งสองแล้ว เหลืออีกแค่สองฟุตผมก็จะไปถึงประตู แต่ผมก็มองเห็นมือที่ถูกหั่นของพวกเขา ค่อย ๆ คลานเข้ามาหาผมอย่างช้า ๆ บนพื้น ศีรษะของพวกเขากำลังพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งผมก็พยายามไม่สนใจว่าเขาพูดอะไร ผมไม่อยากได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่ผมจะต้องทำคือการเดินไปที่ประตู เปิดมันออกแล้วพาตัวเองเดินเข้าไปยัง "ห้องที่แปดทันที

ผมทำได้เพราะหลังจากที่ต้องไปเจออะไรมาเยอะแยะ ผมก็รู้ว่ามันคงไม่มีอะไรในบ้านหลังนี้ สามารถทำให้ผมต้องมีอันเป็นไปได้ง่าย ๆ แต่บางทีผมอาจคิดผิดที่นึกว่าห้องที่แปดมันคงไม่มีอะไรน่ากลัวกว่านี้อีกแล้ว


เพราะไอ้ที่ผมเห็นในห้องตอนนี้มันดูเหมือนกับห้องที่หกทุกอย่าง แต่ที่ตรงกลางห้องนั้นมันมีชายคนหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้ ผมใช้เวลายืนงงอยู่พักหนึ่ง จนในที่สุดผมก็มั่นใจว่าชายคนที่กำลังนั่งเก้าอี้อยู่นั้น มันคือตัวผมจริง ๆ ไม่ใช่คนที่หน้าตาคล้ายกัน นั่นมัน เดวิด วิลเลี่ยมส์ ซึ่งก็คือตัวผมอีกคน ยิ่งเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ผมก็ยิ่งแน่ใจว่าเป็นตัวผมเอง เขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม น้ำตาคลอเบ้าเต็มสองตา เขาพูดว่า
“ได้โปรด... อย่าทำอย่างนั้น !ได้โปรด... อย่าทำร้ายฉัน !”
“อะไรนะ ? นี่นายเป็นใคร ฉันไม่ได้ทำร้ายนายสักหน่อย !”
“นายนั่นแหละ นายกำลังทำร้ายฉัน !ฉันไม่ต้องการแบบนั้น !!!”
เขาพูดจบก็ยกขาแกว่งไปมาเหมือนเด็ก คือว่า.. ถ้ามันเป็นสถานการณ์ปกติมันก็คงดูน่ารักดี แต่นี่เขาคือตัวผม มันก็เลยทำให้ผมขำไม่ออก ตอนนี้ผมยืนอยู่ห่างจากคู่แฝดของผมแค่นิดเดียว ผมจึงถามเขาว่า...
“นายเป็นใคร ?” แต่ยังไม่ทันจะถามคำถามต่อไป เขาก็พูดสวนคำของผมขึ้นมาว่า
“นายกำลังจะทำร้ายฉัน ถ้านายจะออกจากที่นี่ นายจะต้องทำร้ายฉัน !”
ผมจึงบอกให้เขาสงบสติลงก่อน จากนั้นก็พยายามพิจารณาเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ เขาสวมชุดเดียวกับผม ยกเว้นตัวอักษรสีแดงบนเสื้อเชิ้ตนั่น มันเขียนว่า เลขเก้า !

แล้วเขาก็พูดประโยคนั้นซ้ำขึ้นมาอีก “มันคืออะไร ?” ถ้าผมจะออกจากที่นี่ให้ได้ผมต้องทำร้ายเขาก่อนอย่างนั้นหรือ ? แล้วผมก็นึกย้อนเหตุการณ์ทุกอย่างไปที่จุดเริ่มต้น ตั้งแต่ห้องแรกมันเป็นประตูธรรมดา ห้องต่อมามันก็มันก็เริ่มจะดูยากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งห้องที่ 7 ประตูก็ต้องใช้มือกวาดหา แล้วห้องที่แปดมันก็ตั้งอยู่บนร่างของพ่อแม่ผม

"ห้องที่เก้า" มันมาอยู่บนตัวคนเป็น ๆ แถมคน ๆ นั่นมันก็ดูเหมือนตัวผมเองขนาดนี้ ผมจึงเรียกชื่อเขา ซึ่งนั่นก็คือชื่อของผมเอง เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่ผมเห็นนั้นไม่ใช่การเข้าใจผิด แล้วเขาก็ยืนยันประโยคเดิมกลับมา ในขณะที่นั่งแกว่งขาทำท่าเหมือนเด็กงอแง

คำตอบของเขามันทำให้ผมคิดเป็นอื่นไม่ได้ เขาคือตัวผม เสียงนั่นก็เป็นเสียงของผม แต่เลขเก้านั่น ทำให้ผมต้องพยายามหันมองไปให้รอบห้อง ห้องนี้ไม่มีประตู มันแค่ดูคล้ายห้องที่หก ประตูที่ผมเข้ามาก็หายไปแล้ว นั่นจึงทำให้ผมเริ่มใช้มือกวาดหาไปทั่วทุกบริเวณ ตั้งแต่กำแพงไปจนรอบ ๆ เก้าอี้ที่เขานั่ง พยายามเอาศีรษะแนบพื้นเพื่อมองดูใต้เก้าอี้ แล้วผมก็พบว่า ใต้เก้าอี้นั้นมีมีดอยู่หนึ่งเล่ม มีป้ายสีแดงติดไว้เขียนว่า
“ให้... เดวิด จาก... ผู้จัดการ”
พออ่านจบความรู้สึกกระอักกระอ่วนก็พรั่งพรูออกมา ผมอยากหยิบมีดนี้ออกมาจากใต้เก้าอี้นั่น ผมอยากโยนมันทิ้งไปให้ไกล ๆ ตอนนี้ผมถึงกับหัวหมุนไปหมด ใครกันที่เอาสิ่งนี้มาวางไว้ ? เขารู้ชื่อผมได้ยังไง ? ผมสับสนไปหมด บ้านหลังนี้กับคนดูแลกำลังเล่นสนุกกับผมตลอดเวลา พอนึกถึงปีเตอร์เพื่อนผม เขาก็คงเจออะไรบางอย่างจนไม่สามารถจบเกมนี้ได้ เพราะถ้าเขาทำได้ก็จะต้องเจอตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้เหมือนผม แต่ตอนนี้ผมต้องหยุดคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือผมต้องหยิบมีดนั่นขึ้นมา คิดได้ดังนั้นผมจึงหยิบมีดขึ้นมาทันที ในขณะเดียวกันเดวิดอีกคนก็หยุดการเคลื่อนไหวแล้วถามผมว่า...
“เดวิด นายคิดจะทำอะไร ?” ผมจึงตอบเขาไปว่า
“ฉันกำลังจะออกไปจากที่นี่”
ตอนนี้เดวิดที่กำลังนั่งก็อยู่ในท่าสงบนิ่ง เขามองมาที่ผมแล้วยิ้มเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ จากนั้นก็หันหน้ามาทางผมตรง ๆ ความสูงเขาเท่ากับผมพอดี ตอนนี้มิอของผมก็กำมีดจนแน่น ผมต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดีเหมือนกัน แล้วตัวผมอีกคนก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า...
“เอาล่ะ ! เดี๋ยวฉันจะต้องทำร้ายนาย แล้วนายจะต้องมานั่งอยู่ที่นี่แทนฉัน”
พอได้ยินแบบนั้นผมจึงรีบจัดการล็อกตัวเขาแล้วกดลงกับพื้น มีดของผมพร้อมใช้งานแล้ว พอเขาหันหน้าขึ้นมามองมันก็ทำให้ผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ความรู้สึกมันเหมือนกำลังมองเงาตัวเองในกระจก แล้วเสียงของสิ่งนั้นก็ดังขึ้นมาอีก เจ้าเสียงฮัมโทนต่ำที่ได้ยินมาตั้งแต่ห้องก่อนหน้า นั่นจึงทำให้ผมตัดสินใจใช้มีด ปักลงไปที่หน้าอกของตัวผมคนนั้นทันที พอดึงมีดออกทุกอย่างในห้องก็ดับมืดลง

ตอนนี้ทุกอย่างมืดสนิท ห้องที่สี่ว่ามืดแล้วแต่มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกินเช่นเดียวกับตอนนี้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลงไปในอะไรที่ลึกมาก ๆ

 จู่ ๆ ความรู้สึกของผมก็กลายเป็นความเศร้า ผมท้อแท้ ไร้ความหวัง อยากฆ่าตัวตาย ภาพของพ่อแม่ปรากฏขึ้นมา ผมรู้ว่าทุกอย่างไม่ใช่ของจริง แต่การที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกสับสนกับทุกอย่างอยู่ดี ผมรู้สึกซึมเศร้าหนักขึ้น แล้วผมก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในห้องที่เก้าแล้ว ผมรู้สึกราวกับตัวเองอยู่ที่นี่มาตลอด มันคือห้องสุดท้ายของบ้านที่ไร้จุดสิ้นสุด แต่แทนที่ผมจะคิดจบเกมนี้ ผมกลับคิดยอมแพ้ไปดื้อ ๆ ผมรู้ดีว่าผมจะต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดไป เพราะห้องนี้มันไม่มีอะไรนอกจากความมืด และตอนนี้เสียงโทนต่ำที่ทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัวก็หายไปหมด

ประสาทสัมผัสของผมหายไปสิ้น ไม่มีความรู้สึกอะไรเหลืออยู่ ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ การมองเห็นนี่ลืมไปได้เลย ผมลองเช็คที่สัมผัสรสชาติในปากก็ไม่มี ทุกอย่างมันหายไปหมดแล้ว ผมรู้แค่ผมอยู่ที่ไหน ที่นี่คือนรก ห้องที่เก้ามันคือนรก แล้วทันใดนั้นผมก็มองเห็นแสงสว่างขึ้นมา มันเหมือนแสงสว่างจากปลายอุโมงค์ ที่เท้าก็เริ่มรู้สึกได้ว่ามีพื้นอยู่ นั่นจึงทำให้ผมรวบรวมสติทุกอย่างกลับมา จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาแสงไฟตรงนั้น


พอเดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ผมก็มองเห็นว่ามันคือประตู ประตูที่ไม่มีหมายเลขใด ๆ ติดเอาไว้ พอผมเดินผ่านประตูไปได้ ผมก็พบว่าตอนนี้ตัวเองได้กลับมาอยู่ที่จุดเริ่มต้น ล็อบบี้ของบ้านที่ไม่มีจุดจบหลังนี้ มันยังคงไม่มีใครยืนคอยผมอยู่ ของประดับแบบวันฮาโลวีนสำหรับเด็กก็ยังอยู่ที่เดิม

ทุกอย่างที่เพิ่งจบไป มันยังคงทำให้ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ตรงนี้แล้ว พอผมมองไปที่บนโต๊ะก็เห็นซองจดหมายสีขาว มันเขียนชื่อของผมด้วยลายมือวางอยู่ตรงนั้น ผมอยากรู้ว่าข้างในมีอะไรก็จริง แต่ผมก็ต้องระมัดระวังไม่หยิบมีนขึ้นมาง่าย ๆ และแล้ว ผมก็รวบรวมความกล้าหยิบซองนั้นขึ้นมา ข้างในมันมีจดหมายฉบับหนึ่ง มันเขียนด้วยลายมือเอาไว้ว่า...
"เดวิด วิลเลียมส์,
ยินดีด้วย ! คุณสามารถไปถึงจุดสุดท้ายของบ้านไร้จุดจบแล้ว โปรดรับรางวัลนี้เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ
มันเป็นของคุณตลอดไป
ลงชื่อ... ผู้จัดการ"
และนอกจากจดหมาย มันก็มีแบงก์ร้อยดอลลาร์อีกห้าใบอยู่ในนั้น

ผมหัวเราะออกมาเป็นชั่วโมงเลยล่ะ หัวเราะจนเดินไปถึงรถ จนขับรถออกมาผมก็ยังหัวเราะตลอดทาง หัวเราะมาจนเปิดประตูหน้าบ้าน จนขนาดเห็นรอยแกะสลักเป็นเลขสิบที่หน้าประตู ผมก็ยังหัวเราะต่อไปไม่หยุด

ที่มา: Creepypasta Wiki

- จบ -

No End House หรือ หลอนซ่อนตายในบ้านที่ไร้จุดจบ คือเรื่องเล่าสยองขวัญออนไลน์ที่เรารู้จักกันดีว่าเป็นครีบปี้พาสต้า เล่าถึงเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่รับคำท้าเดินเข้าไปในบ้านแปลกๆ บ้านที่ได้ชื่อว่าไร้จุดจบ จนตัวเองต้องไปพบกับเหตุการณ์สุดหลอนมากมาย ที่เขาจะต้องผ่านห้องสุดน่ากลัวทั้งเก้าห้องไปให้ได้ โดยเรื่องนี้เป็นผลงานการประพันธ์ของ ไบรอัน รัสเซล (Brian Russell) ที่ได้โพสต์เรื่องนี้เอาไว้บนเว็บไซต์ 4Chan ตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 2010

ทวิตเตอร์ของ "ไบรอัน รัสเซล" ผู้แต่งเรื่อง NoEnd House

ต่อมาในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2011 เรื่องนี้ได้ถูกนำมาโพสต์เอาไว้ที่ Creepypasta Wiki โดยสมาชิกที่ใช้ชื่อว่า RetardoTheMagnificent

ต้นฉบับในครีบปี้พาสต้า

จนวันที่ 4 เมษายนปีต่อมา เว็บไซต์ FunnyJunk ก็ได้มีสมาชิกชื่อ sekshun นำเรื่องนี้มาโพสต์ให้ทุกคนบนเว็บได้อ่านกัน

กดเพื่อดูใน FunnyJunk

จนมาถึงช่วงเดือนกันยายนปี 2012 เฟซบุ๊กแฟนเพจ  เรื่อง NoEnd House ก็ได้ถูกสร้างขึ้น (ปัจจุบันถูกลบไปแล้ว)

ในปี 2013 ตอนเดือนตุลาคมวันที่ 28 เว็บไซต์ Mashable ก็ได้ยกให้เรื่องนีี้เป็นเรื่องเด่นของพวกเขา

"Mashable" ยกให้ NoEnd House เป็นเรื่องเด่นยอดฮิต

มาถึงเดือนพฤษภาคมปี 2014 ช่องยูทูป MrCreepyPasta จึงนำเรื่องนี้มาอ่านให้ผู้ชมของเขาได้ฟัง โดยภายในสองปีคลิปดังกล่าวก็สามารถทำยอดผู้เข้าฟังได้มากกว่าสามแสนสามหมื่นวิว มีผู้แสดงความคิดเห็นไปมากกว่าสองพันความเห็น จนปัจจุบันก็สามารถทำยอดเข้าชมไปได้ถึงสี่แสนสี่หมื่นวิว


ช่องยูทูป MrCreepyPasta

จนมาถึงวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2015 เรื่อง NoEnd House 2 ก็ได้ถูกโพสต์เอาไว้บนครีบปี้พาสต้าวิกิอีกเรื่อง

 "NoEnd House 2" ก็ตามมา

ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 เรื่องนี้จึงได้ถูกพูดถึงบนเว็บไซต์ Bustle ซึ่งถือเป็นเว็บไซต์ชื่อดังที่ทำให้เรื่องนี้เป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้นไปอีก

"Bustle" ทำให้เรื่องนี้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

โดยในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2016 ทางช่องโทรทัศน์ชื่อ Syfy ก็ได้ประกาศจะนำพล็อตของเรื่องนี้มาทำเป็นภาพยนตร์ซีรีย์ออกอากาศในช่อง Channel Zero ติดต่อกันถึง 2 ซีซัน ซีซันละ 6 ตอน โดยในวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2016 นี้ ที่ช่องยูทูปของ Syfy (ไทยเข้าชมไม่ได้) ก็ได้อัพโหลดเทรลเลอร์ซีรีย์ของเรื่องนี้ โดยประกาศว่าจะออกฉายรอบพรีเมียร์ในวันที่ 11 ตุลาคมปีเดียวกัน โดยอ้างอิงเนื้อหาจากเรื่องแคนเดิลโคฟ และซีซันที่สองเองก็ได้ประกาศว่าจะออกอากาศใน ค.ศ. 2017 โดยใช้เนื้อหาจากเรื่อง NoEnd House ตรง ๆ

กดเพื่อเข้าดูตัวอย่างหนังใน Syfy

สำหรับมิติที่ 6 เอง หลังจากมีท่านผู้ชมจำนวนหนึ่งขอให้เราลองทำ เราก็มองว่านิยายเรื่อง NoEnd House เรื่องนี้ สามารถทำให้เรารู้สึกได้ถึงการแต่งเรื่องอย่างมีระบบ สร้างความน่ากลัวให้กับผู้อ่านได้แบบจริงจัง นั่นจึงทำให้เรานำเรื่องนี้มาเล่าให้ท่านผู้ชมฟังกัน โดยปรับสำนวนให้เข้ากับคนไทย หากผิดพลาดประการใด ทางรายการน้อมรับและขออภัยไว้ ณ ที่นี่้

แล้วอย่าลืมติดตามรายการมิติที่ 6 ศุกร์สยองขวัญ กับเรื่องราวเบา ๆ พร้อมกับที่มาของมันกันได้ทุกวันศุกร์สะดวก และหลังจากจบรายการแล้ว อย่าลืมกดสับสไครป์ กดไลก์ กดแชร์ และอย่าลืมทิ้งคอมเมนต์กันไว้ด้วยนะครับ ยังมีเรื่องราวต่าง ๆ อีกมากมายรอคุณอยู่ สำหรับวันนี้... สวัสดี !

แปลและเรียบเรียงโดย นิวัฒน์ อ่ำแสง
ที่มา:
Creepypasta Wiki - NoEnd House & NoEnd House2
Bustle
Facebook
FunnyJunk
Mashable

28 มีนาคม 2561

มิติที่ 6 | 10 เรื่องหลอนจากโรงเรียนทั่วโลก ที่หลอนจนเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์ !!!




ขอต้อนรับเข้าสู่ข่าวสยองขวัญวันใหม่ เปิดหัวมาแบบนี้ก็คงไม่พ้นที่เราจะต้องพูดถึงข่าวที่บอกเลยว่ามันต้องไม่ใช่ข่าวทั่วไปแน่ ๆ !!!
มิติที่ 6 สัปดาห์นี้ เราจะนำข่าวหลอน 10 ข่าว ที่เกิดขึ้นกับโรงเรียน 10 แห่งทั่วโลก พวกเขานำเสนอเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างไร ? โปรดวางวิจารณญาณเก็บเอาไว้ในกระเป๋าเป้ แล้วมาดูกันดีกว่า ว่าทั้งหมดนั้น... มันคืออะไรกันแน่ !?
ผีโบราณในโรงเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น

ในช่วงปี ค.ศ. 2013 สตีฟ เอลวูด ผู้อำนวยการใหญ่ ของ โรงเรียนลีวิลเลี่ยมส์ไฮสคูล ที่อยู่ในเมืองคิงแมน รัฐอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้กล่าวกับหนังสือพิมพ์ลอสแองเจลิสไทมส์ เกี่ยวกับเรื่องผีมากมายที่ถูกลือกันไปทั่วโรงเรียน ผู้คนมากมายในเมืองต่างก็เชื่อกันว่า ในบริเวณของโรงเรียนแห่งนี้ มันมีวิญญาณของผีร้ายสิงสู่อยู่ มีรายงานการพบเห็นหญิงสาวอยู่ในชุดแพรี่ ซึ่งชุดที่ว่านี้ก็คือชุดของผู้หญิงชาวบ้านในยุคโบราณ กับชายสวมชุดโบราณในยุคก่อนคริสต์ศตวรรษ มาเข้าร่วมกิจกรรมในวันสำเร็จการศึกษาได้ยังไงก็ไม่รู้
และนอกจากนี้คนในโรงเรียนก็ยังพูดกันอีกว่า พวกเขาเคยได้พบกับปรากฏการณ์แปลก ๆ อย่างเช่นไฟกระพริบ เสียงฝีเท้าปริศนา รวมไปถึงระบบเตือนภัยหยุดทำงานโดยไม่มีสาเหตุ มีรายงานการพบชายสวมเสื้อโค้ทคลุมยาวสวมหมวกโบลเลอร์ เดินไปมาอยู่ในห้องประชุมของโรงเรียน มีคนได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องตะโกนในยามค่ำคืน เธอบอกว่าเธออยากออกไปเล่นข้างนอก นั่นก็เลยมีการขุดประวัติพื้นที่ดังกล่าวว่า ก่อนที่จะเป็นโรงเรียนมันเคยถูกใช้ทำประโยชน์อย่างอื่นมาก่อน


ซึ่งชาวบ้านเองต่างก็รู้กันดีอยู่แล้วว่า พื้นที่ตรงนี้เคยเป็นป่าช้าเก่าชื่อสุสานไพโอเนียร์ และที่จู่ ๆ มันก็มีข่าวผีออกอาละวาดขึ้นมาเยอะแยะแบบนี้ ก็เพราะในช่วงปีดังกล่าว ทางโรงเรียนได้ทำการก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ แล้วทีนี้ระหว่างการขุดเจาะเตรียมดิน เหล่าคนงานก่อสร้างก็ได้พบกับหลุมศพ 7 หลุม แถมภายในหลุมก็ยังมีโลงศพอีก 7 โลง และก็ยังพบของโบราณอีกมากมายอยู่ภายใต้ชั้นดินตรงนั้น
นั่นก็เลยทำให้เหล่านักสืบเรื่องเหนือธรรมชาติ ฝ่ายที่ใช้เหตุผลมากกว่าความรู้สึก ต่างก็ลงความเห็นไปในทิศทางเดียวกันว่า บางทีรายงานการพบเจอเรื่องน่ากลัวภายในโรงเรียนแห่งนี้ มันน่าจะมาจากความหวาดกลัวที่เหล่านักเรียนคิดไปเอง เพราะได้รับรู้เรื่องราวการขุดพบหลุมศพเก่าเสียมากกว่า
แต่กับคนที่ทำงานอยู่ภายในโรงเรียนทั้งวันอย่างคุณภารโรงก็ยืนยันว่า เรื่องราวทั้งหมดที่เล่านั้นเป็นความจริงต่างหาก ซึ่งเขาก็ได้ยืนยันว่า แทบจะทุกคืนเขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าปริศนา เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างชัดเจน แต่พอตามไปดูว่าเป็นใคร เขาก็ไม่พบอะไรอยู่ในห้องน้ำเลย และเขานี่แหละที่เป็นคนบอกว่า เขาเคยได้ยินเสียงใครบางคน ดังออกมาจากห้องเรียนในยามวิกาล ซึ่งพอเดินเข้าไปดูก็ไม่เจออะไรเช่นกัน
ที่มา: Articles.latimes.com


ผีเด็กในโรงเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น


ในปี ค.ศ. 1912 โรงเรียน Sophie B. Wright High School คือโรงเรียนสตรีแห่งแรกในรัฐนิวออร์ลีนส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ต่อมาก็ลดขนาดลงไปกลายเป็นโรงเรียนมัธยม หลังจากที่พายุเฮอริเคนแคทรินาได้บุกเข้ามาทำลายพื้นที่แถวนี้จนยับเยิน ทั้งครูและนักเรียนต่างก็ไม่มีสถานที่สอน ตัวอาคารเรียนก็ถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับเจ้าหน้าที่ดูแลไปก่อน


และท่ามกลางความโกลาหลของเหตุการณ์ เหล่าภูติผีจึงเริ่มออกมาอาละวาด โดยเรื่องนี้สิบเอก โรเบิร์ต แฮริสตัน ได้บันทึกเหตุการณ์เอาไว้ในหนังสือของเขาว่า เขาเคยเห็นเงาร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังยืนอยู่ที่บริเวณทางผ่านประตูใหญ่ ผู้เชี่ยวชาญ โรซาเลส เลียนอร์ ก็เคยเห็นเงาแบบนั้นอยู่ในห้องน้ำของโรงเรียนด้วย มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ไม่ประสงค์ออกนาม ก็รายงานว่าตอนที่เขาเปิดตู้เก็บเสื้อผ้า เขาเคยเห็นผีเด็กหญิงออกมาล้อเล่นต่อหน้าต่อตา ซึ่งเรื่องราวน่ากลัวทำนองนี้ ต่างก็ถูกรายงานออกมาจนถี่ยิบในช่วงนั้น ซึ่งนั่นก็เลยส่งผลทำให้มีการร้องขอ ให้ทางนักบวชจากโบสถ์ใกล้ ๆ มาช่วยจัดการให้ทุกอย่างมันจบลงไปจะดีกว่า
ซึ่งก็แน่นอนว่าหลังจากที่นักบวชเดินทางกลับไป เหตุการณ์น่ากลัวทุกอย่างก็ค่อย ๆ ลดลง และโรงเรียนแห่งนี้ก็เริ่มโด่งดังขึ้นอีกครั้ง ในฐานะสถานศึกษาอันเป็นเลิศในด้านการสอน มากกว่าที่จะเป็นเลิศในด้านภูติผีปีศาจ
ที่มา: Beforeitsnews
ผีเจ้าของโรงเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น
ในปี ค.ศ. 1952 Julia F. Callahan ผู้ก่อตั้งโรงเรียนแห่งหนึ่งที่อยู่ในเขตลินน์ รัฐแมสซาชูเซ็ต ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยหลังจากที่เธอเสียชีวิต โรงเรียนแห่งนี้ก็ได้ใช้ชื่อของเธอมาตั้งเป็นชื่อโรงเรียน นั่นก็เลยทำให้ทั้งครูและนักเรียนส่วนใหญ่ เชื่อว่าเธอยังอยู่ที่นี่ตลอดมา
หลายคนเล่าว่าพวกเขาเคยได้ยินเสียงผิวปากครองใครบางคน ดังก้องกังวาลไปทั่วโถงทางเดิน ซึ่งเมื่อพวกเขาลองเดินตามหาที่มา พวกเขาต่างก็พบว่า เสียงผิวปากนั้นมันน่าจะดังมาจากห้องใต้หลังคาแน่ ๆ และเสียงดังกล่าวมันจะเป็นของใครได้ ถ้าไม่ใช่เจ้าของห้องใต้หลังคาแห่งนั้น จูเลีย เอฟ คัลลาฮาน


นอกจากนี้เหล่าครูและนักเรียนต่างก็ล้วนยืนยันว่า พวกเขาเคยพบกับเงาร่าง ของผู้ก่อตั้งท่านนี้ปรากฏขึ้นมาตามสถานที่ต่าง ๆ ภายในบริเวณของโรงเรียนอีกด้วย
เหล่านักเรียนต่างก็ต้องขวัญกระเจิง เมื่ออยู่ดี ๆ ประตูของห้องสมุดก็กระแทกปิดเข้ามาจนเสียงดังลั่น บางคนก็ยืนยันว่า พวกเขาเคยเห็นวิญญาณของจูเลีย กำลังเปิดประตูทางเข้าของโรงเรียนกับตา เด็กนักเรียนชั้นเกรดห้าชื่อว่าราเชล เฟลิซ ก็ยืนยันว่า ในขณะที่เธอกับเพื่อนชื่อนิโคลกำลังอยู่ในห้องน้ำที่ชั้นใต้ดิน พวกเธอก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงของใครบางคน กำลังเดินอยู่ที่ชั้นบนตรงเหนือศีรษะ ซึ่งเธอกับนิโคลนั้นต่างก็มั่นใจว่า นอกจากพวกเธอแล้ว บริเวณนั้นไม่มีใครอยู่แน่ ๆ แล้วเสียงรองเท้าแบบนั้น มันจะเป็นของใครได้ ถ้าไม่ใช่ของผีจูเลีย คัลลาฮาน !
มีข้อถกเถียงที่ยังไม่ได้ข้อสรุปว่า จูเลีย เอฟ คัลลาฮานนั้นเสียชีวิตแบบไหน ? ทำไมเธอถึงได้กลายมาเป็นผีที่ไม่ยอมปล่อยวางไปสู่สุคติกันเสียที บางคนยืนยันว่านั่นก็เป็นเพราะ จริง ๆ แล้วจูเลียเธอเสียชีวิต เพราะถูกชั้นหนังสือทั้งชั้นล้มลงมาบดร่างของเธอ แต่ก็มีบางคนยืนยันเป็นอีกแบบว่า จริง ๆ แล้วเธอเสียชีวิตเพราะหัวใจล้มเหลวมากกว่า ซึ่งจุดเกิดเหตุนั้นมันก็น่าจะเป็นในห้องทำงานของเธอ ซึ่งมันก็คือห้องใต้หลังคาของอาคารเรียนแน่ ๆ
ทางครูใหญ่ชื่อ เอ็ด เทอร์เมนน์ ผู้ซึ่งเรียกได้ว่าไม่มีใครสนใจจะคิดถึง ไม่มีแม้แต่ใครที่จะคิดว่าชายคนนี้จะเชื่อเรื่องผีเจ้าของโรงเรียนหรือไม่ เขาได้ออกมาให้ข้อมูลว่า เขาเองก็เคยเห็นวิญญาณของจูเลียเหมือนกัน โดยจูเลียที่เขาเห็นนั้น เรียกได้ว่าเป็นการปรากฏตัวในรูปแบบที่ดีงาม เขาเห็นเธอกำลังยืนมองดูเหล่านักเรียน ที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนของเธออย่างมีความสุข

ซึ่งเราก็ต้องขอชื่นชมท่านครูใหญ่คนนี้ เพราะเขารู้ว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่สามารถสั่งให้นักเรียนหยุดร่ำลือเรื่องผีได้แน่ ๆ สู้พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสจากความน่ากลัวให้กลายเป็นเรื่องน่ายกย่องเลยดีกว่า เพื่อให้เราไปดูกันที่ข่าวต่อไปแบบไม่ต้องห่วง
ที่มา: Itemlive
ผีในหอประชุมโรงเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น
ซึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับโรงเรียนแห่งนี้ ก็เรียกได้ว่าแม้แต่เหล่าครูเอง ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับโรงเรียนของพวกเขา ที่นั่นคือ โรงเรียนเวสต์ไฮสคูล ที่อยู่ในเมืองแองคัวเรจ รัฐอลาสก้า ประเทศสหรัฐอเมริกา หลายคนล้วนยืนยันว่า พวกเขาเห็นอะไรบางอย่าง ที่ดูเหมือนกับผู้หญิงในชุดสีขาว ออกมาเดินเล่นอยู่ตามบริเวณต่าง ๆ ของโรงเรียน
โดยวิญญาณหญิงในชุดสีขาวดวงนี้ ถูกพบว่ากำลังยืนอยู่หลังเวทีของหอประชุม บางครั้งก็มีคนเห็นเธอยืนนิ่ง ๆ อยู่ระหว่างที่นั่งภายในห้องโถง หลายคนเห็นเธอเดินไปมาอยู่ตามทางเดินทั้งวัน บางคนก็ไปเจอเธอกำลังยืนอยู่ในห้องโถงใต้ดินด้วย
มีผู้ดูแลเวทีนักเรียนเล่าว่า ตอนนั้นเขาจัดเก็บชุดสำหรับงานแสดงอยู่ แล้วเขาก็ได้เห็นวิญญาณเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังเปิดประตูทางเข้าหลังเวทีหอประชุม วิญญาณของเด็กคนนั้นพุ่งเข้ามาแล้วพูดกับเขาว่า “ออกไปซะ !” พอพูดจบร่างของเด็กคนนั้นก็สลายหายไปในอากาศทันที
เหตุการณ์น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ได้เกิดขึ้น ไม่เว้นแม้แต่กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียน เขารายงานว่า ช่วงเวลาที่เขาเข้ากะทำงานอยู่นั้น เขาเห็นเงาสีขาวเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ผ่านหน้าเขาไปตรงบริเวณระเบียงทางเดินหลังห้องประชุม
และก็ยังมีการพูดถึงวิญญาณของผีอีกตน ที่มันคงยังไม่อยากจะออกจากโรงเรียนแห่งนี้ พวกเขาลือกันว่า มันเป็นวิญญาณของภารโรงคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปนานแล้ว โดยผู้คนต่างก็พูดกันว่า พวกเขาเห็นชายคนหนึ่งกำลังกวาดพื้นที่บริเวณล็อบบี้ ในช่วงเวลาที่มันไม่ควรจะมีใครอยู่ที่นั่น ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างก็ล้วนยืนยันว่า พวกเขาเคยได้ยินเสียงฝีเท้าของใครก็ไม่รู้ ดังก้องกังวาลไปทั่วห้องประชุมโล่ง ๆ ที่นอกจากในนั้นจะไม่มีใครแล้ว ก็มีบางคนเห็นแสงไฟกระพริบได้เองอยู่ภายในห้องนั้นด้วย


ก็เรียกได้ว่าหลอนกันไปทั้งโรงเรียน ซึ่งเราก็สงสัยแค่เรื่องเดียว ทำไมทางโรงเรียนถึงไม่ยอมซ่อมไฟ ปล่อยให้มันกระพริบหลอกหลอนผู้คน จนต้องเป็นข่าวให้เสียชื่อแบบนี้ได้ลงคอ แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นปัญหาของเขา เรามาดูข่าวของโรงเรียนต่อไปกันดีกว่า
ที่มา: ADN
ผีคนแคระจอมโหด
ภาพประกอบเท่านั้น
ครูสาวคนหนึ่งที่ทำงานในโรงเรียนประถม เอ็มก็อตจานี ของประเทศสวาซิลแลนด์ ได้ขอปฏิเสธที่จะกลับไปสอนที่นี่ในปี ค.ศ. 2013 หลังจากที่เธอยืนยันว่า เธอโดนวิญญาณของปีศาจพุ่งเข้ามาทำร้ายตอนอยู่ในโรงเรียนแห่งนั้น ครูอีกคนก็ถึงกับขอออกจากที่พักภายในโรงเรียน หลังจากที่เขารู้สึกได้ว่า ที่นั่นมันมีอะไรบางอย่างไม่ปลอดภัย


นายธูลานี่ ดลามินี่ ซึ่งเป็นครูคนหนึ่งในโรงเรียนก็รายงานว่า เขาได้เคยยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ที่เขาบอกว่ามีชายรูปร่างเล็กสี่คน พยายามจะเข้ามาบีบคอของเขา และหลังจากนั้นไม่นาน คนพวกนั้นก็เดินเข้าไปในห้องของดลามินี่ เขาจึงรู้ว่าคนพวกนี้ไม่สามารถบีบคอเพื่อนของเขาได้แน่ๆ นั่นจึงทำให้หนึ่งคนในกลุ่มนั้น ใช้เท้าเตะไปที่ตัวเพื่อนของเขา และพยายามจะกดศีรษะของเพื่อนคนนั้นอัดเข้าไปบนฟูกที่นอน เพื่อจะได้ทำให้เขาหายใจไม่ออกตายแทน
เหล่านักเรียนเองก็ล้วนได้รับประสบการณ์สยองขวัญกันไปถ้วนทั่ว มีเด็กหญิงสามคนได้เดินทางไปที่ห้องน้ำ ในขณะที่สองคนแรกเข้าไปใช้ห้องส้วมอยู่นั้น คนที่เหลือก็ยืนรออยู่หน้าประตูไปเรื่อย ๆ ตอนนั้น สองคนในห้องน้ำก็ถึงกับขนลุกซู่ เมื่อพวกเธอได้ยินเสียงกรีดร้องของใครบางคน ดังขึ้นมาจากทางรูส้วมชักโครก มันพูดถามพวกเธอว่า ทำไมถึงมาปลดทุกข์กันตรงนี้เล่า ? เด็กหญิงคนที่ยืนรอข้างนอกก็ได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน เธอจึงตะโกนถามไปว่าใครอยู่ในนั้นเหรอ ? เสียงปริศนานั้นก็กรีดร้องตะโกนดังขั้น จนพวกเธอไม่สามารถจะทนยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้อีก นั่นก็เลยทำให้พวกเธอ รีบวิ่งกลับเข้าไปที่ห้องเรียนเพื่อบอกทุกคน
เหล่าพ่อแม่และครูอาจารย์ที่ได้ฟังเรื่องนี้จบ พวกเขาต่างก็สงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างมาก บางท่านถึงกับบอกพวกเธอให้เลิกโกหก แล้วหันมาพูดความจริงดีกว่าว่าพวกเธอไปทำอะไรกันแน่ ? แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์นี้จบลงไปได้ไม่นาน มันก็มีเด็กนักเรียนหญิงคนอื่น ๆ ได้ออกมาเล่าเหตุการณ์แปลก ๆ คล้ายกันนี้ให้ทุกคนได้แปลกใจกันต่ออีก


ซึ่งพอเราอ่านข่าวนี้จบก็รู้สึกทึ่งไม่แพ้พวกผู้ใหญ่เช่นกัน ผีอะไรมันจะไปอยู่ในรูส้วม แถมยังมีโวยวายตอนถูกน้ำปานามารดใส่หน้าเสียด้วย แล้วก็ยังอุตส่าห์เอามาทำเป็นข่าวกันอีกเนี่ยนะ แบบนี้เราไปดูข่าวต่อไปกันดีกว่า
ที่มา: Times


ผีหลอกทั้งห้องเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น
ซึ่งเหตุการณ์นี้เริ่มต้นขึ้นหลังจากเกิดเหตุอุปทานหมู่ ของเหล่าเด็กนักเรียนหญิงจำนวน 27 คน ที่เรียนอยู่ใน โรงเรียนยานางาว่าไฮสคูล ของประเทศญี่ปุ่น ตอนนั้นเด็กทั้งหมดเกิดอาการหวาดผวาพร้อม ๆ กัน หลังจากที่พวกเธออ้างว่า พวกเธอได้เห็นวิญญาณพยาบาทดวงหนึ่ง
ตอนนั้นคือปี ค.ศ. 2014 มันเริ่มจากเด็กหญิงคนหนึ่ง เริ่มกรีดร้องบอกกับทุกคนว่า เธอถูกพลังงานบางอย่างครอบงำ จนทำให้ตัวเองขยับร่างกายไม่ได้ จากนั้นเด็กนักเรียนหญิงคนอื่น ๆ ก็เริ่มจะแสดงพฤติกรรมเหมือน ๆ กันออกมา นั่นก็เลยทำให้นักเรียนจากห้องอื่น รีบวิ่งออกมาจากห้องเรียนของตัวเอง เพื่อมามุงดูกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอกันแน่ เหตุการณ์ประหลาดนี้ดำเนินไปกว่าสองชั่วโมง
มีบางคนสงสัยว่าพวกเธอน่าจะถูกสิงสู่โดยวิญญาณผีหัวขาดตัวหนึ่ง เพราะตอนนั้น เด็ก ๆ เหล่านี้ล้วนตวาดด้วยเสียงน่ากลัวพูดว่า “ฆ่าฉันซะ !!!” และ “ตายซะ !!!” ก่อนที่ประตูของโรงเรียนจะถูกปิดด้วยพลังงานอะไรบางอย่าง


บางคนเชื่อว่ามันต้องเป็นฝีมือของวิญญาณเด็กหญิงหัวขาด ที่เคยถูกร่ำลือมาก่อนหน้านั้น ว่าเธอเคยออกอาละวาดอยู่แถวหุบเขาฮิโกะ กับแถวเขื่อนอาบุรางิ ซึ่งผีตนดังกล่าวนั้น ก็อาจเข้ามาสิงสู่เด็กนักเรียนเหล่านี้ ในช่วงที่ทั้งห้องเรียนของพวกเธอเคยจัดกลุ่มไปทัศนศึกษากันในบริเวณนั้น หนึ่งในนั้นคงพาวิญญาณที่ว่ากลับบ้านมาด้วย และมันก็คงตามเธอไปจนถึงโรงเรียน จากนั้นก็ออกอาละวาดใส่นักเรียนคนอื่น ๆ พร้อมกันแหง ๆ

แต่กับทางจิตแพทย์พวกเขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรกับอาการเหล่านี้ มันคืออุปทานหมู่ที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามโรงเรียน โดยเฉพาะในชั่วโมงเรียนอันแสนน่าเบื่อ ร่วมกับช่วงบรรยากาศอันแสนอึดอัดสำหรับเด็กบางคน นั่นก็เลยทำให้มันกลายเป็นข่าวขึ้นมา ซึ่งเราก็ยังมีข่าวต่อไปมานำเสนอให้ท่านผู้ชมมาช่วยกันวิเคราะห์กันหน่อย ว่าในภาพปริศนานั้น... มันคืออะไรกันแน่ ?

ที่มา: Soranews24


ภาพถ่ายติดผีในโรงเรียน
ภาพจาก: Marcella Davis
เรื่องมันเกิดเมื่อช่วงกลางเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2013 วันนั้นมีหญิงคนหนึ่งได้นำโทรศัพท์มือถือมาถ่ายภาพหลานชาย ที่โรงเรียนไฮสคูลเคลฟแลนด์ ในรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเธอก็ถ่ายภาพไปได้หลายใบ จนกลับมาดูรูปทั้งหมดที่บ้าน ลูกสาวของเธอก็ทักว่าเห็นบางอย่างผิดปกติอยู่ในภาพหนึ่ง แล้วเธอก็ส่งภาพนี้ไปให้นักข่าวดู แล้วภาพนั้นมันก็ได้มาอยู่ในมือของเราแล้ว นั่นก็เลยทำให้เราต้องมาดูที่ภาพนี้พร้อม ๆ กัน


โดยในภาพนี้เราจะเห็นว่ามีวัยรุ่นคนหนึ่งยืนหันหลังให้กล้อง และวัยรุ่นอีกคนกำลังยืนถือลูกบอลสีน้ำเงินมองมาที่กล้อง และที่ข้าง ๆ วัยรุ่นคนนี้ ถ้าเรามองดี ๆ เราก็จะเห็นว่ามีเงาของใครอีกคน กำลังยืนอยู่แบบจืดจางที่บริเวณริมรั้ว โดยหลายฝ่ายที่ได้เห็นภาพนี้ต่างก็คาดเดากันว่า เงาร่างดังกล่าวน่าจะสวมเสื้อผ้าที่นิยมกันในช่วงปี ค.ศ. 1970 เพียงแต่ทำไมเขาถึงดูโปร่งแสงได้ขนาดนั้น ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะฟันธงได้ว่าเพราะอะไร
ชายในภาพสวมกางเกงเอวต่ำ และสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม มีเสื้อแจ็คเก็ตสีอ่อนสวมทับเอาไว้ โดยหญิงสาวที่ถ่ายภาพนี้ชื่อว่า มาร์เซลลา เดวิส เธอบอกว่าตอนแรกเธอก็ไม่ได้สังเกตเห็นหรอก จนกระทั้งลูกสาวของเธอมาชี้ให้ดูนั่นแหละ พอนักข่าวถามว่าเธอแอบใช้แอพแต่งภาพในมือถือมาหลอกกันหรือเปล่า ? เธอก็บอกว่าไม่รู้จักแอพแบบนั้นหรอก และเธอก็ไม่เคยรู้ว่ามันมีของแบบนั้นให้เล่นด้วยซ้ำ นี่เป็นภาพต้นฉบับของแท้เลยนะจะบอกให้


ซึ่งมันก็น่าจะจริง เธออาจไม่รู้ว่าในโทรศัพท์มือถือทุกวันนี้มันมีแอพทำภาพติดผีแบบนี้อยู่จริง ๆ แต่กับลูกสาวของเธอล่ะ จะไม่รู้เรื่องกับเขาด้วยหรือเปล่า ? เพราะในเวลาต่อมาก็มีคนนำภาพถ่ายติดผีด้วยแอพภาพหนึ่ง มาเทียบกับภาพติดผีชายโปร่งแสงในภาพ โดยเขาบอกว่าทำไมผีจากภาพของเขา มันถึงดูเหมือนกับผีในภาพนี้เสียเหลือเกิน นั่นก็เลยทำให้เราอยากขอให้ท่านผู้ชม ลืมข่าวนี้ไปเลยเสียดีกว่า คิดเสียว่าเราไม่เคยนำมาเสนอก็แล้วกัน
ที่มา: Click2houston


ผีเจ้าที่ในโรงเรียน
ภาพประกอบเท่านั้น
ในปี ค.ศ. 2014 มีผู้คนประมาณ 300 คน ต้องมาร่วมกันทำพิธีทางศาสนา ที่โรงเรียนประถมของรัฐบาลแห่งหนึ่ง ที่อยู่ในย่านท็องค์ของประเทศอินเดีย ซึ่งสาเหตุที่ทำให้พวกเขามารวมตัวกันแบบนี้ มันก็เพราะก่อนหน้านั้นมีเด็กสามคนเกิดอาการหน้ามืดในชั่วโมงเรียนขึ้นมา พอสอบถามเด็ก ๆ ไป พวกเขาก็ตอบว่า พวกเขาเห็นวิญญาณของผีตัวหนึ่ง มันเป็นผีเด็กผู้หญิง มันพยายามครอบงำร่างของทุกคน ให้เข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ทราบสาเหตุ ซึ่งเหตุการณ์นี้ ส่งผลทำให้เด็กนักเรียนกว่า 170 คน ต้องหยุดเรียนไปนานถึง 1 สัปดาห์เต็ม ๆ เพื่อเปิดทางให้กับพิธีกรรมปัดรังควาญ
ในช่วงขณะทำพิธีอยู่นั้น มีชาวบ้านบางคนยืนยันว่า เขาเห็นผู้ร่วมพิธีหลายคน ออกอาการเหมือนกำลังถูกเทพชื่อเทจายีเข้าสิง พวกเขาต่างพูดเตือนเหล่าพ่อแม่ของเด็ก ๆ ให้ร่วมกันทำพิธีชื่อปูจากันเป็นประจำ เพื่อจะได้มั่นใจว่าโรงเรียนแห่งนี้จะไม่มีปีศาจออกมาอาละวาดอีก


โดยพิธีปูจาที่ว่านี้ มันก็คือการไปสวดมนต์ที่ศาลเจ้าภายในโรงเรียน โดยท่านเทจายีได้บอกกับพวกเขาว่า สาเหตุที่ทำให้ปีศาจมันออกมาอาละวาดในโรงเรียนได้ ก็เพราะไม่มีใครมาสวดปูจากันมากว่า 2 เดือนแล้วนั่นเอง ซึ่งเหตุสยองขวัญที่เกิดขึ้นในโรงเรียน มันก็คือการเตือนให้ทุกคนกลับมาปฏิบัติทุกอย่างให้ถูกต้อง ซึ่งเราเองก็เลยขอแค่รับรู้เรื่องราวจะดีกว่า เพราะเรายังมีข่าวต่อไปให้ได้รับทราบกันต่อ
ที่มา: Timesofindia.indiatimes.com


ผีอาละวาดในโรงเรียน



เมื่อปี ค.ศ. 2017 โรงเรียนเดียพาร์คซีบีเอส ในเมืองคอร์กของประเทศไอร์แลนด์ ก็ได้เกิดข่าวแปลก ๆ ขึ้นในช่วงก่อนเทศกาลฮาโลวีน เมื่อมีกล้องรักษาความปลอดภัยตัวหนึ่ง สามารถจับภาพตู้ล็อกเกอร์หลายตู้กำลังสั่นไหว แผ่นกระดาษหลายแผ่นก็บินว่อนไปมา แถมประตูก็ยังกระแทกปิดได้เอง ทั้ง ๆ ที่ในภาพจะเห็นได้เลยว่า มันไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยสักคน

หลังจากท่านรองผู้อำนวยการของโรงเรียน ได้มาดูภาพฟุตเทจดังกล่าวจนจบ เขาก็ได้ให้ครูใหญ่ชื่อเคลวิน แบรี่ มาดูด้วยกัน ท่านรองบอกว่าเขาไม่เข้าใจว่าในคลิปนั้นมันคืออะไร ถ้ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง มันก็ต้องเป็นการสร้างเรื่องขึ้นมาแกล้งกันแน่ ๆ และแสดงความมั่นใจว่า สิ่งที่เห็นมันก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวงเท่านั้น เพราะก่อนที่วิดีโอชิ้นนี้จะถูกทำขึ้น มันก็มีข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องผีในโรงเรียนพูดกัน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ เรื่องของบรรยากาศที่เย็นผิดปกติ และเสียงร้องไห้ปริศนา ในบริเวณที่กล้องตัวนี้จับภาพได้นั่นแหละ
ในเดือนต่อมาก็มีคลิปวิดีโออีกชิ้นถูกแชร์ออกไปโดยทางโรงเรียน ในคลิปนั้นมีเสียงดังบางอย่างออกมาให้ได้ยินแถว ๆ ห้องร้างห้องหนึ่ง ตามด้วยภาพกระเป๋าเป้สะพาย ลอยออกมาจากเหนือบริเวณตู้ล็อกเกอร์ ตามด้วยภาพของเก้าอี้ขยับไปมาได้เอง ท่านรองผู้อำนวยการได้เห็นเข้าก็บอกทันทีเลยว่า นี่มันก็แค่การตัดต่อด้วยเทคนิคกรีนสกรีน มันเป็นของปลอมทั้งนั้น เพราะในโรงเรียนของเขา มันจะไม่มีของอะไรแบบนี้วางอยู่หลังจากที่โรงเรียนเลิกอยู่แล้ว แล้วที่มันเห็นว่ามีในภาพไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า ไปจนถึงที่วางกั้นห้ามผ่าน อยู่ดี ๆ ภารโรงจะเอามาวางตอนไม่มีคนทำไม ถ้าไม่ใช่ของที่ทำขึ้นมาแกล้งกัน


ก็นั่นน่ะสิ แถมเรื่องนี้ยังได้ถูกนำมาเสนอเป็นข่าว ที่ผู้สื่อข่าวบางคนก็มองว่าเป็นเรื่องตลกด้วยซ้ำ พอเห็นอะไรแบบนั้น เราก็เลยอยากให้มาดูข่าวสุดท้าย ว่ามันจะใช่ของจริงระดับเป็นข่าวใหญ่ สมศักดิ์ศรีโรงเรียนสุดน่ากลัวได้แค่ไหน ?
ที่มา: Today.com


โรงเรียนผีดุ
ภาพประกอบเท่านั้น

โรงเรียนแลมเบิร์ทไฮ ของรัฐนิวเจอซี ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้กลายเป็นโรงเรียนผีดุมากที่สุดในแถบชายฝั่งตะวันออก ซึ่งก็เรียกได้ว่าเคราะห์ยังดีที่อาคารเรียนของที่นี่ได้ถูกรื้อถอนไปเรียบร้อยหมดแล้ว เพราะมีบางคนรายงานว่า พวกเขาเห็นดวงตาไฟล่องลอยไปมาอยู่แถวสนามกีฬา บางคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องปริศนา ที่ไม่รู้ว่ามันดังมาจากใครกันแน่ !


คนอื่น ๆ ก็รายงานว่า พวกเขาเห็นวิญญาณของอดีตนักฟุตบอล ที่ต้องเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุจนคอหัก ในช่วงระหว่างการแข่งขันของทางโรงเรียน และคุณแฮโรลด์ ดันน์ ผู้อำนวยการห้องสมุดคนก่อนของโรงเรียนก็เคยยืนยันว่า เขาเห็นดวงตาติดไฟสีแดงลุกโชนปรากฏขึ้นมาต่อหน้าของเขา และถ้ามีใครไปอยู่ในสนามกีฬาตอนกลางคืนกันล่ะก็ คน ๆ นั้นก็จะได้ยินเสียงปริศนาตะโกนบอกให้รีบวิ่งเดี๋ยวนี้ และนอกจากนั้นมันก็ยังมีข้อความบางอย่าง ปรากฏขึ้นพร้อมกับรูปภาพลึกลับ ถูกเขียนไว้ที่กระดานดำของห้องเรียน โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใครด้วย
ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้ถูกก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ช่วงปี ค.ศ. 1854 ก่อนที่จะถูกรื้อถอนออกไปทั้งหมดในปี ค.ศ. 2012 เนื่องจากตัวอาคารเกิดอุบัติเหตุไฟลุกไหม้ในปี ค.ศ. 1920 ตอนนั้นก็มีข่าวลือเล่ากันว่า มีนักเรียนจำนวน 150 คน ถูกไฟคลอกเสียชีวิตอยู่ภายในตึกนั้น ซึ่งนอกจากนักเรียนดังกล่าวแล้ว ก็ยังมีครูบางท่านต้องประสบชะตากรรมแบบเดียวกัน ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวได้ถูกจารึกเอาไว้บนแผ่นศิลา ที่วางตั้งไว้เพื่อแสดงความอาลัยให้กับเรื่องเศร้าที่เกิดขึ้นด้วย


แถมช่วงก่อนการรื้อถอน ทางเจ้าหน้าที่ เคน โรเจอร์ ได้เข้าไปตรวจสอบสถานที่แล้วบอกกับนักข่าวว่า ถีงเรื่องเล่ามันน่ากลัวแค่ไหน ของจริงที่เขาได้ไปพบข้างในสิแน่นอนกว่า เพราะตอนที่เขาเดินสำรวจที่ชั้น 3 ของตัวอาคาร เขาก็พบว่าที่ตรงนั้น มันมีต้นไม้จำนวนหลายต้น งอกขึ้นมาจากตัวพื้นทางเดินได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้วข่าวก็ตัดจบไปแบบดื้อ ๆ เราก็เลยไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมากกว่านี้หรือเปล่า ? แต่เท่าที่เขาบอกมา มันก็สมควรแล้ว ที่ตัวอาคารจำเป็นจะต้องถูกรื้อถอน
ที่มา: nj.com
นั่นก็คือข่าวทั้งหมดที่บอกเราว่าในโรงเรียนมันมีผี ซึ่งถ้าเราพิจารณาดี ๆ มันก็จะเห็นได้ชัดเจนว่า หลายข่าวมันเกิดจากคนในโรงเรียนนี่แหละที่เป็นผู้เล่า บางข่าวก็มาจากคนนอกโรงเรียน ซึ่งบางข่าวมันก็น่ากลัวจริง ๆ บางข่าวมันก็ไม่มีอะไรน่าเชื่อเลยสักนิด แต่ที่มันเป็นข่าวขึ้นมาได้ ก็เพราะนักข่าวต้องการจะขายข่าวของเขา บางข่าวก็แนบวิจารณญาณมาให้ บางข่าวก็สร้างเรื่องขึ้นมา
ซึ่งเราก็อยากให้ท่านผู้ชมเพ่งพิจารณาไปที่สิ่งหนึ่ง นั่นก็คือทุกวันนี้เราอยู่โรงเรียนกันนานเกินไปหรือเปล่า ? เลิกเรียนแล้วก็รีบกลับบ้านดีกว่าไหม ? กิจกรรมบางอย่างมันก็ไม่จำเป็นต้องทำกันจนมืดค่ำก็ได้ เพราะถ้าขืนอยู่กันดึกจนเกินไป เดี๋ยวโดนผีมาหลอกเข้า จะหาว่าเราไม่เตือนนะเออ !


หลังจากจบรายการมิติที่ 6 แล้ว อย่าลืมกดสับสไครป์ กดไลก์ กดแชร์ และอย่าลืมทิ้งคอมเมนต์กันไว้ด้วยนะครับ ยังมีเรื่องราวต่าง ๆ อีกมากมายรอคุณอยู่ สำหรับวันนี้... สวัสดี !

แปลและเรียบเรียงโดย นิวัฒน์ อ่ำแสง
ขอบคุณที่มา: Listverse